توی چشمام نگاه کردی
و گفتی:
برمی گردی
قبل از آنکه برگهای درخت بید پیر
بریزه
اما...
سالهاست که
آخرین برگ افتاده

.
.
.
الان تنها نیستم
اولین دروغ عمرت قسمت من شد!

خواستم بگويم كه ًدوستت دارمً واژه اي بي پناه و موريانه خورده است كه گاهي همچون شاپرك روي شانه ات مي نشيند و دل سنگ تو بي توجه به آن به راه خودش ادامه مي دهد.

خواستم بگويم كه در زماني كه حرف حرف پنتيوم و آپ ديت و N۹۵ است هراز گاهي چه بخواهي و چه نخواهي عشق و عاطفه وارد مي شود و ناچارا بايد بپذيري.

خواستم بگويم كه دوباره دلم شكست. تو شكاندي. مثل هميشه. مثل آينده كه مي دانم دوباره مي شكاني. و چقدر عالي درسهايت را از حفظ شده ام. مي بيني به سنگدلي هايت خو گرفتم. چون تو بي احساس ترين آدم دنيا هستي.

اين روزا اگه بياد و بگذره

مسافري اينجا قدم نمي ذاره

امشب گلها همه آفتابگزدان نيستند. امشب آينه هاي ناگهان ترك خورده است و فردا در كوچه آفتاب حتي رهگذري عبور نمي كند. ديگر ترانه بوي نان مي دهد. بوي حرف ديگران مي دهد.همه مات و مبهوت مانده اند. تنفس صبح را فقط تو احساس كردي. ديگر كسي دل به باد نمي دهد. دل به ترانه نمي دهد. امشب بوی باران- بوی سبزه- بوی خاک همه جا را عطرآگين كرده است پس تو كجايي كه ببيني؟
امشب تمام شاعران در شب شعر تنهايي خود براي قيصر شمع روشن كرده اند و غزلهاي او را زمزمه مي كنند. امشب چشم شاعران اشك آلود است. امشب بغضي ترك خورده.

خسته ام از آرزوها، آرزوهاى شعارى
شوق پرواز مجازى، بال هاى استعارى
لحظه هاى كاغذى را روز و شب تكرار كردن
خاطرات بایگانى، زندگى هاى ادارى
آفتاب زرد وغمگین، پله هاى رو به پایین
سقف هاى سرد و سنگین، آسمان هاى اجارى
عصر جدول هاى خالى، پارك هاى این حوالى
پرسه هاى بى خیالى، نیمكت هاى خمارى
رونوشت روزها را روى هم سنجاق كردم:
شنبه هاى بى پناهى، جمعه هاى بى قرارى
عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاك خواهد بست روزى، باد خواهد برد بارى
روى میز خالى من، صفحه باز حوادث
درستون تسلیت ها، نامى از مایادگارى

این روزها ثانیه آبستن است؛
مگر معجزه ای رخ دهد
دقیقه ها سنگدل شده اند.

- این روزها خیلی سرد شده

سرما تا مغز استخوانم رخنه کرده

نگاه سرد

جاده سرد

انسان سرد

حتی خدا هم سرد

کاش دیروز به شاپرک می گفتم

یک تکه خورشید برایم بیاورد

- مرا در پاییز پیاده کرده اند

به ایستگاه می روم

دوباره پاییز است

باید سوار شوم 

نرگس بابایی